Są artyści, którzy uczą nas, jak być na scenie. I są tacy, którzy uczą nas, jak być w ogóle.

Piotr Machalica należał do tych drugich. W jego głosie – czy to wypowiadanym słowie, czy w piosence – była obecność, której nie dało się udawać. Skupienie, powaga i jednocześnie czułość wobec człowieka, którego grał albo któremu śpiewał.

Podobnie Magda Umer: artystka, która nigdy nie uważała, że sztuka jest od tego, żeby zabawiać. Że piosenka może być tylko tłem. U niej każde słowo było wybrane, a każda pauza – przemyślana. Oboje wierzyli, że widzowi należy się prawda.

V Festiwal im. Piotra Machalicy nosi w tym roku w sobie podwójną pamięć. Przychodzimy z wdzięcznością – za to, co nam zostawili: wrażliwość, która nie boi się ciszy, i odwagę mówienia rzeczy trudnych pięknym językiem.

Przez cztery czerwcowe dni Częstochowa staje się miejscem, w którym ta wrażliwość ma swój czas i przestrzeń. Na kilku scenach, o różnych porach, w różnych formach – spektakle, recitale, rozmowy, chwile przy ławeczce – artyści, którzy też to rozumieją, spotykają się z publicznością, która szuka czegoś więcej niż widowiska.