IV Festiwal im. Piotra Machalicy

26-29 czerwca 2025

Czwarta edycja Festiwalu im. Piotra Machalicy, która odbyła się w dniach 26-29 czerwca 2025 roku, udowodniła, że wielka sztuka może iść w parze z głęboką misją społeczną. Wydarzenie na stałe wpisało się w kulturalną mapę Polski, kontynuując zainicjowany przez Aleksandrę Sosnowską-Machalicę „Kampus Zdrowia”. Ta objęta patronatem Ministerstwa Zdrowia inicjatywa bezpłatnych paneli i konsultacji psychologicznych po raz kolejny łamała tabu wokół depresji i zdrowia psychicznego.

Festiwalowe sceny Akademickiego Centrum Kultury „Politechnik”, Teatru im. Adama Mickiewicza, Miejskiej Galerii Sztuki oraz Filharmonii Częstochowskiej im. Bronisława Hubermana wypełniły się programem najwyższej próby.

Wydarzenie otworzył aktorski triumf Krystyny Jandy w kultowym, pełnym brawurowego humoru i mądrości spektaklu „Shirley Valentine”, który idealnie nastroił publiczność na ton szczerości i głębokiej empatii. Kolejny dzień przyniósł spotkanie z absolutną ikoną polskiej estrady, Hanną Banaszak, a także unikalne, kobiece spojrzenie na scenę. Magda Smalara w pełnym dystansu programie „Kobieta do zjedzenia” oraz Dorota Landowska w przejmującym monodramie „Stryjeńska. Let’s dance, Zofia!” stworzyły niezwykle wyrazisty, artystyczny wielogłos.

Niezwykle ważnym, stałym punktem tożsamości festiwalu było sobotnie spotkanie z cyklu „Nieśmiertelni”, będące czułym wspomnieniem twórców, którzy już odeszli. Tego samego dnia publiczność mogła wybierać spośród skrajnych, ale równie magnetycznych propozycji: od intymnego, filmowo-muzycznego świata Piotra Polka w projekcie „Mój film”, przez jazzową doskonałość Doroty Miśkiewicz w programie „Best of”, aż po pełen energii i wdzięku spektakl Katarzyny Dąbrowskiej „13 randek DaNuty. Rinn piosenki o miłości”.

Całość tej dojrzałej edycji zwieńczył niedzielny, niezwykle uroczysty Koncert Galowy zatytułowany „Jeszcze w zielone gramy”, który wybrzmiał w murach Filharmonii Częstochowskiej. Stał się on nie tylko podsumowaniem wielkich uniesień artystycznych, ale przede wszystkim niosącym nadzieję manifestem wspólnoty artystów, widzów i specjalistów.